از نظر گری سیک و لارنس پاتر، عراق و ایران، با توجه به میزان جمعیت، توان نظامی و تهدید بالقوه آنان برای دیگر کشورهای منطقه و ایالات متحده، دولت های مهمی در منطقه خلیج فارس محسوب می شوند.

دولت عراق در 17 سپتامبر 1980 (31 شهریور 1359) عهد نامه مرزی و حسن همجواری 1975 بین ایران و عراق را به طور یک جانبه لغو کرد و تجاوز خود را به خاک ایران آغاز نمود، اما تجزیه خوزستان و الحاق آن به  عراق همانند سایر آرزوهای رهبران عراق هرگز تحقق نیافت. هدف این مقاله، بررسی نقش نفت در این تهاجم می باشد که با توجه به ارزش افزاینده آن مورد مطالعه قرارگرفته است. بطوری که استان خوزستان به علت دارا بودن ذخایر نفتی فراوان همواره مورد نظر دولتهای حاکم در عراق و حامیان استعماری آن بوده است.  

در این نوشتار با استفاده از نظریات و روش تحلیل روایت، به بررسی چگونگی روایت جنگ ایران و عراق در سه رمان «عقرب روی پله های راه آهن اندیمشک» نوشته حسین مرتضائیان آبکنار، «سفر به گرای 270 درجه»، نوشته احمد دهقان و «نه آبی نه خاکی» نوشته علی مؤذنی پرداخته ایم. بر مبنای الگوی ارتباط روایی در ابتدا، ساختار و روساخت این سه داستان را به دست آوردیم و بر اساس روساختار و ساختار روایی هر سه داستان به تحلیل ژرف ساختارهای آنها پرداخته ایم. ساحت مرگ و ساحت زندگی، دو مؤلفه ای بودند که در تحلیل ژرف ساختارهای این رمان ها مورد بررسی قرار گرفتند. تشخیص این مؤلفه ها و دسته بندی آنها بر اساس بررسی متن، نوع روایت، عناوین ـ رخدادها و گزاره ـ رخدادهاست. بر این اساس در رمان سفر به گرای 270 درجه ساحت زندگی، ساحت مسلط بر ساختار و محتوای داستان را تشکیل می داد. در رمان نه آبی نه خاکی، ساحت مرگ و شهادت، ساحت مسلط در رمان بوده و در رمان عقرب بر روی پله های راه آهن اندیمشک نه ساحت مرگ و نه ساحت زندگی مسلط، بلکه داستان و ساختار روایی آن حد فاصل این دو را می پیماید و ساحت برزخی را شکل می دهد. همچنین به مؤلفه های دیگری چون رابطه روایت و واقعیت، زبان روایت و چگونگی آن پرداخته ایم.

جنگ دهشتناک عراق با ایران، طولانی ترین جنگ قرن بیستم بودکه برکودکان ایران از سپتامبر 1980 تا اگوست 1988 اثار فوری ویا طولانی بدنی، روحی، ، اجتماعی واقتصادی گذاشت. تمرکز این مقاله به روی قربانی شدن کودکان ایرانی است. در این جنگ هزاران کودک، کشته، مجروح، اسیرجنگی شدند. این موارد اکنون به عنوان نقض فاحش حقوق کودکان درمخاصمات مسلحانه توسط سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شده است. برای مشخص نمودن گستره مواردنقض وعواقب انها، این مطالعه “ جنگ شهرها” راکه با حملات موشکی عراق به شهرها، مدارس وبیمارستانها در ایران همراه بود، را مورد مداقه قرار می دهد. مقاله به این واقعیت اساسی تکیه داردکه، علیرغم وجود چارچوب حقوقی برای حمایت از کودکان درحقوق بین المللی بشردوستانه ودیگر اسناد، معتبر، ، سازمان ملل متحدبرای اقدام مثبت برای کودکان ایرانی حتی به عنوان یک موضوع اخلاقی شکست خورد. مقاله همچنین به برخی از روایت ها از کودکانی که بوسیله سلاحهای شیمیایی ومین های باقی مانده در شرق ایران اکنون نیز قربانی میشوند مستنداست.